Medicina Rs Grupa

Medicina Rs GrupaHome


Medicina Rs GrupaRatovi i vojne

RATOVI I VOJNE CRNOTRAVACA

Prvi srpski ustanak je imao za ucesnike dosta crnotravaca i oni su se kasnije iselili sa porodicama u tadasnju pretonicu Kragujevac. U CT je od ustanika ostala samo porodica Nikole Belkića, zamenika Stevana Sindjelica, koji i pogibe sa njim na Cegru. U kasnijim ratovima, crnotravci su znacajno stradali u bici na Slivnici protiv Bugara, gde su bili u sastavu jedinica koje su isle kao prethodnica srpske vojske.  U Prvom svetskom ratu i balkanskim ratovima Crnotravci su ispisali slavnu ratnu epopeju, sa najvecim brojem regruta u odnosu na broj stanovnika. Bitka koja ulazi u antologiju ratne hrabrosti, upornosti i izdrzljivosti je bitka za Bitolj u Prvom balkanskom ratu. Ovu bitku su u najtezem trenutku odlucili trecepozivci, vecinom iz Crne Trave i Toplice.

U Drugom svetskom ratu crnotravci su razvili masovni oslobodilacki pokret. Varosica Crna Trava je od 26. aprila 43. slobodna, a njena okolina je gotovo sve vreme slobodna teritorija.

Malo se zna (umanjilo bi velicinu Brozovijade) da Crna Trava u dva navrata dobija Saveznicke misije (brojnije i sa visim cinovima njenih clanova nego kod Vrhovnog staba), a nakon toga, masovne aviotransporte oruzja iz Aleksandrije i Kaira. Crna Trava je imala i tu nesrecu da su na njenim teritorijama i njenim partizanskim jedinicama od strane novoosvajaca vlasti, mucki ubiveni, komandanti Ratko Pavlovic Cicko, i crnotravci, komandanti Mirko Sotirovic, najhrabriji borac juga Srbije i Sinadin Milenovic, najperspektivniji iz tadasnjeg komandnog kadra.

Stradanje i smrt Aleksandra Stojanovica, Sande Vuzije je iz iste labaratorije. Po broju ucesnika NOB-a od CT samo su brojniji Cetinje i jedna opstina u Krajini.

O Nikoli Belkiću: U kompleksu šumovitih planina Čemernika, Orlovca, Deščenog kladanca, Tumbe, Dobropoljske čuke, Ostrozuba, Zeleničija i Kačera, sakrivena obodima ovih planina, kao u kakvom orlovskom gnezdu, Crna Trava se nije dala pokoriti ni od velikog osmanlijskog carstva. Stoga je „Crna Trava bila slobodna država“. Crnotravci nisu mogli trpeti tuđina za gospodara. Herojski su branili svoj kraj ne dozvolivši Turcima da gospodare stanovništvom ovih sela. Stoga su se ustaničke čete hrabrih Šumadinaca 1804. godine mogle osloniti na ustanike iz slobodoljubljive i rodoljubljive Crne trave. Vođa crnotravske ustaničke čete u prvom srpskom ustanku bio je Nikola Belkić iz centralnog dela Crne trave. On je kao neimar došao u Šumadiju u vezi sa Karađorđem i po njegovom nalogu vraćao se iz Topole u crnu travu gde radi na organizovanju ustanka. Nikola Belkić je uspeo da sakupi jak odred ustanika sa kojima je hrabro branio crnotravski kraj od Turaka. Belkićeva puška kremenjača bila je duga preko sto pedeset santimetara, cev široka, kundak pozlaćen, a sablja poluokruglog oblika dužine oko jedanog metra, sa mesinganim štitovima i dragim kamenom ukrašenim rukohvatom. Takvom junaku odgovarao je gorostasni izgled, mrk pogled, junakovo srce. Belkić je sa svojim bećarima predstavljao strah i trepet za Turke. Zbog toga cele 1804. i 1805. godine Turci nisu mogli da prođu kroz crnotravski kraj. Posle ubistva Abdule age u Grdeličkoj klisuri 1805. godine turska vojska pošla je na Crnu Travu i prodrla do Belkićeve kuće, gde mu ubijaju dvadesto godišnjeg sina. Balkić nije suze ronio za svojim sinom već je okolo odra mrtvog sina igrao kolo i vitlao sabnju, pucao pušku i podvikivao „Osvetiću svoga sina. Platiće mi age svojim glavama. Glava moga sina biće skuplja od glava deset aga“. I zaista, Belkić je sa svojom hrabrim bećarima sekao turske glave i ubijao age koji su drumom kroz Grdelički klisuru prolazili sve do 1809. godine. Tako je Crna Trava na čelu sa Belkićem bila slobodna sve do 1809. godine. Jaka turska vojska koja se iz pravca Leskovca i Vlasotinca sukobila sa Odredom bećara Nikole Belkića više iznad vlasotinačkog sela Jastrepca naišla je na snažan otpor Balkićevih bećara. U ovoj neravnopravnoj borbi Balkićeva družiina odoljeva neprijatelju, ali je dvadesetostruko brojnija turska vojska razbila Belkićevu družinu. Baelkić je zadao turskoj sili najteži udarac, ali je i sam u ovom ljutom boju pao. Turska vojska koja je bila desetkovana, seče glavu Nikole Belkića i odnosi je u Niš gde je uzidana u Ćele Kulu. Sudbina je htela da istih dana sa srpskim vovodom Stevanom Sinđelićom gine u boju na Čegru i brat Nikolole Belkića – Jovan Belkić. Tako su između ostalih, na Ćele Kuli u Nišu Turci uzidali glave braće Nikole i Jovana Belkića iz Crne Trava.

Komentarisanje nije predvidjeno.